Teatr w Krakowie

Teatr w Krakowie

PODZIEL SIĘ

21 października 1893 roku przy Placu Św. Ducha otwarto w Krakowie teatr. Powstał budynek piękny, nowoczesny, pierwszy w mieście oświetlany energią elektryczną, witający publiczność napisem: KRAKÓW NARODOWEJ SZTUCE. Jednak to nie złocone mury, ale to, co działo się na scenie, sprawiało, że budynek ten w niedługim czasie stał się miejscem niezwykłym.

Jego pierwsi dyrektorzy-wizjonerzy: Tadeusz Pawlikowski i Józef Kotarbiński, a potem kontynuujący ich dzieło Teofil Trzciński, z wielką odwagą i mądrością kształtowali współczesny, mocny, poszukujący i podnoszący ważne problemy społeczne repertuar. Stworzyli oni teatr żywy, otwarty na nowe formy i nowe technologie, teatr budzący kontrowersje, a zarazem skłaniający do refleksji.

To tutaj Stanisław Wyspiański wystawiał prapremierę mickiewiczowskich „Dziadów”, czy swoje „Wesele” i „Wyzwolenie”. Na tej scenie niezapomniane kreacje aktorskie tworzyli Irena i Ludwik Solscy, a w tutejszych pracowniach teatru uczył się Tadeusz Kantor. To właśnie tutaj przed wojną rodził się nowoczesny polski teatr.

I to właśnie Teatr im. Juliusza Słowackiego (zwany wcześniej Teatrem Miejskim), jego scena i ludzie, którzy na niej tworzyli, są bohaterami spektaklu edukacyjnego „Teatr w Krakowie. Prolog”. Wyrodził się on jako jedna ze stacji projektu „Wyspiański Wyzwala”, by potem stać się autonomicznym, nawiązującym do formuły oprowadzania, teatralnym dziełem.

Twórcy spektaklu – na czele z cenionym, wielokrotnie nagradzanym reżyserem Remigiuszem Brzykiem – wykorzystali materiały, fakty odnalezione w teatralnych archiwach, by na ich podstawie stworzyć żywe, atrakcyjne i dialogujące z naszą dzisiejszą rzeczywistością przedstawienie. Powstał spektakl-podróż, który w barwny, wielowymiarowy i efektowny sposób prowadzi widzów przez najciekawsze wydarzenia historyczne związane z Teatrem im. Słowackiego od momentu jego powstania aż po II Wojnę Światową. W podróż tę zapraszają aktorzy, którzy niczym przewodnicy, archeolodzy, a jednocześnie kontynuatorzy tego wielkiego dzieła próbują zgłębić tajemnice tak budynku, jak i niespokojnych czasów, w których artystom przyszło tworzyć. To próba twórczej dyskusji z historią, ale także chęć uchwycenia czegoś tak ulotnego i nieokreślonego jak marzenie. Marzenie, które nieustannie towarzyszyło i towarzyszy kolejnym dyrektorom, reżyserom, dramatopisarzom, aktorom, technikom i rzemieślnikom. Marzenie o teatrze mądrym, żywym, poszukującym i oddychającym wraz z miastem i publicznością, która do niego przychodzi.

Premiera już 16 lutego 2017 roku.

 

Źródło: Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

BRAK KOMENTARZY