Spotkania z dokumentem

Spotkania z dokumentem

PODZIEL SIĘ

Kijów.Centrum zaprasza na comiesięczne spotkania w ramach Akademii Dokumentalnej.

Akademia Dokumentalna jest to cykl spotkań z dokumentami, stawiającymi w centrum swojego zainteresowania człowieka. Specjalnie dobrany zestaw filmów pozwala przyjrzeć się życiu prostych ludzi, problemom z jakim boryka się współczesna rodzina, a także tworzy portret człowieka jako obywatela świata.

Akademia jest jedynym w Polsce programem edukacyjnym, skierowanym do młodych i dorosłych widzów, mającym na celu zainteresowanie ich filmem dokumentalnym. Program realizowany jest w szkołach podstawowych, gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych i na uczelniach oraz w kinach, domach kultury i innych instytucjach.

Filmy, prezentowane podczas Akademii Dokumentalnej pochodzą z festiwalu filmowego MILLENNIUM DOCS AGAINST GRAVITY, jednego z największych festiwali filmów dokumentalnych na świecie.

Spotkania Akademii odbywać się będą raz w miesiącu, a każda projekcja zostanie poprzedzona specjalnie przygotowaną prelekcją. Pokazy rozpoczynać się będą o 19:00. Cena biletu: 14 zł. Więcej informacji na temat Akademii Dokumentalnej można uzyskać w Kijów.Centrum.

Jakie filmy dokumentalne zostaną zaprezentowane?

23 stycznia – „Nadejdą lepsze czasy”, reż. Hanna Polak
1 lutego – „Szwedzka teoria miłości”, reż. Erik Gandini – PRZEDPREMIEROWO
15 marca – „Człowiek”, reż. Yann Arthus-Bertrand
19 kwietnia – „Nie opuszczaj mnie”, reż. Mo-young Jin
17 maja – „Badjao. Duchy z morza”, reż. Eliza Kubarska
7 czerwca – „Nawet nie wiesz jak bardzo Cię kocham”, reż. Paweł Łoziński

Najbliższe seanse

Nadejdą lepsze czasy, reż. Hanna Polak

11-letnia Jula zachowuje się jak każda jej rówieśniczka. Eksperymentuje z makijażem, farbuje włosy, próbuje alkoholu i papierosów. Jedyna różnica polega na tym, że Jula żyje na największym w Europie wysypisku śmieci, znajdującym się pod Moskwą, zaledwie 20 km od Kremla. Teren wysypiska jest ogrodzony i pilnowany, ale mimo to żyje tam mała społeczność, która funkcjonuje poza prawem i światem zewnętrznym. W tym nieludzkim miejscu panują straszne warunki. Ciężarówki i koparki przez cały dzień przywożą olbrzymie góry śmieci, a Jula, jej matka i przyjaciele próbują wyłuskać z nich coś, co pozwoli im przeżyć kolejny dzień. W śmieciach każdego dnia znajdują jedzenie lub materiał, który wykorzystują potem do budowy prymitywnego schronienia. Reżyserka Hanna Polak od ponad 14 lat obserwuje z kamerą tę szczególną wspólnotę. Członkowie tej niezwykłej grupy przyznają, że nie widzą już dla siebie alternatywy, a ich życie jest warte mniej niż los psów. Kiedyś tak nie było – w przeszłości byli lekarzami, kierowcami lub nauczycielami. Potwierdza to tezę, że życie w kraju Putina nie należy do najłatwiejszych. W trakcie kręcenia filmu Jula zmieniła się z dziewczynki w kobietę. Nie przestała jednak marzyć. Jest dumna, nie ma zamiaru się poddać i za wszelką cenę stara się wyrwać z piekła, jakim jest dla niej wysypisko śmieci. Chce zacząć żyć inaczej i marzy o własnym małym mieszkaniu. Czy uda jej się zmienić swoje życie w kraju, w którym los jednostki nie jest najważniejszy?

Szwedzka teoria miłości, reż. Erik Gandini

W 1972 roku w Szwecji partia socjalistyczna opublikowała manifest „Family of the Future”, nakreślających wizję świata wolnych, równych ludzi, w którym znikną wszelkie więzy zależności ekonomicznej. Kobiety miały wyzwolić się spod władzy mężczyzn, starsi nie musieli już polegać na dobrej woli dorosłych dzieci, a najmłodsi zyskiwali pełnię praw i opiekę państwa. Reżyser przygląda się dzisiejszej Szwecji i pokazuje wielowymiarowe konsekwencje wprowadzenia wywiedzionych z ducha 1968 roku rozwiązań. Okazuje się, że niezależność – podstawowa wartość u naszych zamorskich sąsiadów – ma swoją ciemną stronę. Dziś aż jeden na czterech Szwedów umiera samotnie, a zdarza się, że ciała samotnie zmarłych znajdowane są dwa lata po ich śmierci. Szwedki są największą grupą wśród klientek banku nasienia. Pragną potomstwa, ale nie są w stanie zbudować trwałej relacji z partnerem, bo wymaga ona kompromisów i wyrzeczeń. Film jest brawurowo zrealizowanym kalejdoskopem tego bliskiego, a zarazem bardzo egzotycznego z polskiej perspektywy kraju. To prawdziwe laboratorium przyszłości, przypominające niekiedy dystopijne filmy SF. Kontakty ludzkie realizowane za pośrednictwem organizacji społecznych, brak socjalizacji, ucieczka przed wszelkimi trudnościami, zanik umiejętności interakcji, niechęć do obcych (Szwecja to kraj, gdzie imigranci integrują się zdecydowanie najwolniej w Europie) – to wszystko ciemne strony kraju, który często stawiamy sobie za wzór. Zygmunt Bauman, pojawiający się w filmie, nie szczędzi Szwedom gorzkich słów. Państwo zapewnia im wszystko, oprócz umiejętności bycia z innymi ludźmi. Film pokazuje także uciekinierów z pozbawionego ludzkiego ciepła raju – lekarza, który dopiero w Etiopii odnalazł sens życia czy dziwaczną sektę lubującą się w orgiach, urządzanych na leśnych polanach… Film nie daje prostych odpowiedzi – każdy sam musi sobie odpowiedzieć na pytanie, czy z drogi ku niezależności da się w ogóle zawrócić i czy ceną za wolność musi być dojmująca samotność.

BRAK KOMENTARZY